Plesni performans Block najnoviji je projekat grupe DDT – kreativog centra za pokret koju sačinjavaju: Dragana Stanisavljević, Dubravka Subotić i Tijana Malek.
Samim naslovom nagovešten je tematski korpus performansa – svakodnevica u novobeogradskim blokovima koji ne pružaju privatnost. Ples je koreografski osmišljen kao reprezentacija dnevnih rituala koji su dovedeni do automatizma, otkrivajući odsustvo individualnosti u potrošačkom društvu.
Ključni element u struktuiranju plesa kao polja demistifikacije urbane stvarnosti jeste telo, kroz čije se predstavljanje sustiču vektori različitih teorija. Iščitati performans kroz ispitivanje reprezentacija telesnosti ne podrazumeva, pritom, samo prepoznavanje određenih teorijskih modela, nego i uočavanje nove strukture koja se formira putem komunikacije teorija u samom aktu izvođenja.
Pre svega, telo je predstavljeno kao mašina koja uvek, iznova, ponavlja iste operacije u zadatom prostoru. Karakterizacija otuda izostaje, barem u tradicionalnom značenju. Ono što uočavamo na mestu ispražnjene individualnosti jeste društvena uloga koja se realizuje kroz vršenje različitih šablonizovanih operacija.
Odsustvo karakterizacije i čvrstog narativa omogućilo je da izvođačice menjaju uloge u toku performansa, pri čemu vizuelna transformacija jasno upućuje na određenu subkulturu sa prepoznatljivim izgledom, manirima i načinom ponašanja. Ispitivanje različitih društvenih grupa kroz šablonizovane situacije dovodi do demistifikovanja mehanizama društvene manipulacije. Pre svega, bihevioralno telo ukazuje na medijski način kontrole i oblikovanja urbane populacije. Svođenje karaktera na pojavnost kritika je medijskog diktata fizičke lepote. To se odnosi, pre svega, na prezentaciju žene u medijima, što otvara ovaj performans za feminističko čitanje i tumačenje.
Scenografsko rešenje u vidu trospratne konstrukcije uticalo je na koreografski pristup kao faktor koji telo paradoksalno i sputava, ali i otvara novo polje za invenciju. Kretanje u okviru zadatog prostora usmerava pokret na svedenu formu i simboličku gestikulaciju. Telesnost se ne otkiva u punoći pokreta, već metonomijski, odnosno jednim delom koji reprezentuje celinu izvodeći određeni gest. Koreografija implicira angažman gledalaca u smeru otkrivanja stvarne pozicije tela i njegove kontekstualizacije. U vezi sa tim, možemo uočiti poigravanje sa očekivanjima publike što doprinosi dinamičnosti predstave .
Ovakva reprezentacija tela, istovremeno, rezultira konstruisanjem specifične voajerske pozicije publike. Insistiranje na fetišizovanom fragmentu tela implicitno je povezano i sa specifičnim batajevskim tumačenjem pornografije. Pornografsko telo je ono čija se rodna pripadnost i seksualnost identifikuju sa određenim fetišizovanim delom, svodeći na taj način čoveka na erotsku funkciju.
Voajerizam i pornografija svakako su deo urbane kulture u kojoj je intima ukinuta. Sakrivanjem tela kao celine prikazana je, zapravo, njegova transparentnost. U isto vreme, dovođenjem gledalaca u voajersku poziciju problematizovan je pasivni odnos recipijenta koji prima određene sadržaje bez kritičkog odnosa.
Kraj performansa predstavlja demistifikovanje odigranih uloga što možemo dovesti u vezu sa društvenim angažmanom koji ide u smeru rasvetljavanja određenih društvenih mehanizama. Reprezentacija tela u ovom performansu podrazumeva lepezu različitih značenja koja međusobno komuniciraju tvoreći sliku čoveka kao žrtve neoliberalnog sistema. Insistiranje na pojavnom i telesnom kao društveno dirigovanim matricama reflektuje ispražnjenost individualnosti. Performans Block ne nudi odgovore, na šta nas upućuje forma završetka, ali otvara ove aktuelne teme.
Tanja Rakić
Showing posts with label BLOCKS. Show all posts
Showing posts with label BLOCKS. Show all posts
Thursday, February 5, 2009
Wednesday, December 24, 2008
Plesni performans BLOCKS
Plesni performans BLOKS
U prostoru “Beogradski plesni centar u Ustanovi kulture Vuk Karadžić” u nedelju 21. decembra odražano je premijerno izvođenje plesnog performansa BLOCKS grupe „DDT- keativni centar za pokret“ čiju koreografiju potpisuju a ujedno i izvode Dragana Stanisavljević, Dubravka Subotić i Tijana Malek.
Na sceni je jednostavna trospratna kvadratna konstrukcija katkad obojena ekranskom projekcijom i tri ženska tela. Izvođačice se kreću uglavnom unutar scenografijom zadate kutije koja simboliše stambeni prostor. Kroz njene otvore, naizmeničnim ukidanjem svetla, pojavljuju se delovi tri različita tela. U prvim minutama nismo sigurni o koliko se entiteta radi. Preplitanje kadrova fragmentiranih tela zavodi perceptivni aparat publike u pravcu sklapanja jednog. Ubrzo, postaće jasno da se na sceni nalaze tri tela, ali pređašnjim iskustvom recepcije autorke će nas navesti, upozoriti da su izvođačice na sceni lišene individualnih karakteristika. Ples se odvija kroz simulacije rituala kao posledica disciplinovanog svakodnevnog samoregulisanja. Kako su u pitanju tri ženska tela, “teror lepote” i ”teror higijene” u prvom su planu. Sredstva popularne kulture oblikuju njihovo ja, odnosno vezu između poništenog subjekta i fantazmatske slike poistovećenog ja.
Pasivan stav koncentrisane „potrage“ ispred ekrana, a potom „aktivno“ izdresirano ponašanje-kretanje u cilju sprovođenja medijskom kulturom zadatih instrukcija, položaji su tela performerki koji se ritmično ponavljaju.
Samo-proizvođenje pokazano je kao nužnost nametnuta društveno-kulturnim oblikovanjem a ne kao psihološka formacija. Tela na sceni nisu izražajna u psihološkom smislu. Subjekt je oduzet, odstranjen. Ona su tela-objekti-uzorci. Oblikovanje pokreta na sceni ne uređuje njihova biološka konstitucija. Nijedan pokret prilikom obavljanja – na sceni izvodjenja – određene radnje-rituala – na primer kružno pomeranje kašičice kojom doslađuju/mo kafu, ne sme biti shvaćen kroz biološku konstituciju. Izvođačice na sceni teatralno naglašavaju nekritičko perpetuiranje medijskih slika od strane kojih je izvodba samoregulacije kao takve oblikovana, proizvedena.
Ono što je posebno interesantno za razmatrati jesu kanali recepcije kroz koje se odvija „igra“ u koju smo uvučeni plesnim performansom BLOK. Da li se ples publike kao protagonista može uključiti i razmatrati paralelno sa onim koji se izvodi ispred i zarad našeg tela. Disciplinovano sedeći i konzumirajući scenu u kojoj one-tela hipnotisano sede ispred „ekrana“ neminovno će se pojaviti osećaj prepoznavanja, refleksije koja putuje u smeru prepoznavanja sebe u položaju fiktivnog tela-uzorka na sceni ali i neprijatan osećaj budnosti u kome se zrak refleksije odbija o izlomljenu ogledalsku perspektivu i osveštavajući nam sliku sebe sada i ovde, sebe ispred pozorišnog ekrana kojim je oblikovano naše telo u datom trenutku. Refleksije se umnostručuju, ples tela na sceni opominje i ukazuje na onaj isti koji publika simultano izvodi.
Predstava se završava gotovo iznenadno, bez teatralne najave kraja. Upravo ovakava odluka autorki ukazuje na rez između umetnosti i života koga je zapravo nemoguće napraviti. Ples se nastavlja apluzom publike, on se nastavlja i izlaskom svih nas iz pozorišta, naši pokreti tu, ovde, socijalna su gesta kojim kreiramo i od strane kojih smo kreirani.
Nataša Tepavčević
U prostoru “Beogradski plesni centar u Ustanovi kulture Vuk Karadžić” u nedelju 21. decembra odražano je premijerno izvođenje plesnog performansa BLOCKS grupe „DDT- keativni centar za pokret“ čiju koreografiju potpisuju a ujedno i izvode Dragana Stanisavljević, Dubravka Subotić i Tijana Malek.
Na sceni je jednostavna trospratna kvadratna konstrukcija katkad obojena ekranskom projekcijom i tri ženska tela. Izvođačice se kreću uglavnom unutar scenografijom zadate kutije koja simboliše stambeni prostor. Kroz njene otvore, naizmeničnim ukidanjem svetla, pojavljuju se delovi tri različita tela. U prvim minutama nismo sigurni o koliko se entiteta radi. Preplitanje kadrova fragmentiranih tela zavodi perceptivni aparat publike u pravcu sklapanja jednog. Ubrzo, postaće jasno da se na sceni nalaze tri tela, ali pređašnjim iskustvom recepcije autorke će nas navesti, upozoriti da su izvođačice na sceni lišene individualnih karakteristika. Ples se odvija kroz simulacije rituala kao posledica disciplinovanog svakodnevnog samoregulisanja. Kako su u pitanju tri ženska tela, “teror lepote” i ”teror higijene” u prvom su planu. Sredstva popularne kulture oblikuju njihovo ja, odnosno vezu između poništenog subjekta i fantazmatske slike poistovećenog ja.
Pasivan stav koncentrisane „potrage“ ispred ekrana, a potom „aktivno“ izdresirano ponašanje-kretanje u cilju sprovođenja medijskom kulturom zadatih instrukcija, položaji su tela performerki koji se ritmično ponavljaju.
Samo-proizvođenje pokazano je kao nužnost nametnuta društveno-kulturnim oblikovanjem a ne kao psihološka formacija. Tela na sceni nisu izražajna u psihološkom smislu. Subjekt je oduzet, odstranjen. Ona su tela-objekti-uzorci. Oblikovanje pokreta na sceni ne uređuje njihova biološka konstitucija. Nijedan pokret prilikom obavljanja – na sceni izvodjenja – određene radnje-rituala – na primer kružno pomeranje kašičice kojom doslađuju/mo kafu, ne sme biti shvaćen kroz biološku konstituciju. Izvođačice na sceni teatralno naglašavaju nekritičko perpetuiranje medijskih slika od strane kojih je izvodba samoregulacije kao takve oblikovana, proizvedena.
Ono što je posebno interesantno za razmatrati jesu kanali recepcije kroz koje se odvija „igra“ u koju smo uvučeni plesnim performansom BLOK. Da li se ples publike kao protagonista može uključiti i razmatrati paralelno sa onim koji se izvodi ispred i zarad našeg tela. Disciplinovano sedeći i konzumirajući scenu u kojoj one-tela hipnotisano sede ispred „ekrana“ neminovno će se pojaviti osećaj prepoznavanja, refleksije koja putuje u smeru prepoznavanja sebe u položaju fiktivnog tela-uzorka na sceni ali i neprijatan osećaj budnosti u kome se zrak refleksije odbija o izlomljenu ogledalsku perspektivu i osveštavajući nam sliku sebe sada i ovde, sebe ispred pozorišnog ekrana kojim je oblikovano naše telo u datom trenutku. Refleksije se umnostručuju, ples tela na sceni opominje i ukazuje na onaj isti koji publika simultano izvodi.
Predstava se završava gotovo iznenadno, bez teatralne najave kraja. Upravo ovakava odluka autorki ukazuje na rez između umetnosti i života koga je zapravo nemoguće napraviti. Ples se nastavlja apluzom publike, on se nastavlja i izlaskom svih nas iz pozorišta, naši pokreti tu, ovde, socijalna su gesta kojim kreiramo i od strane kojih smo kreirani.
Nataša Tepavčević
Subscribe to:
Posts (Atom)